Blog #19 Als teruggaan ineens niet zo vanzelfsprekend is...

Si vous ne pouvez pas revenir

Op een avontuur gaan is altijd spannend. Emigreren naar een ander land al helemaal, want je geeft letterlijk alles op wat je kent en ook nog eens zonder enige garantie dat het nieuwe leven je zal passen. Wat gaat het je brengen? Welke dingen ga je meemaken? Welke obstakels zul je tegenkomen en moeten overwinnen? Zal je droom uitkomen? Allemaal dingen die je niet van tevoren weet. Je kan er alleen een ruwe schatting van maken en een verwachting van hoe het zal zijn. Maar één ding is zeker: Je kan altijd terug. Terug naar het land waar je vandaan komt en naar het leven dat je kent. Niet dat dat bij voorbaat al iets is wat je wilt natuurlijk, maar de zekerheid van dat feit is wel fijn. Dat maakt het maken van die keuze om te gaan toch wel een stuk makkelijker. Ook al past het leven wat je kent op dat moment niet meer bij je, want je wilt het immers over een andere boeg gooien, de veiligheid dat je er altijd op kan terugvallen is gewoon heel fijn. Dan heb je het in ieder geval een poging gedaan om je leven om te gooien en hoef je nooit te denken: Had ik het toen maar gedurfd. Dus waag je de sprong. Ga je vol overgave dat nieuwe leven aan. Zie je de eerste tegenslagen nog als een leerproces. Maar geniet je ondertussen ook heel hard van alles wat wel lukt. Verwonder je je heel erg over de grote cultuurverschillen, terwijl het niet eens zo ver weg is van waar je woonde. Is er ook veel een gevoel van onwetendheid, want had je dit niet allemaal moeten weten? Kom je er dus achter dat je echt geen idee had wat er allemaal op je stond te wachten, maar blijf je desondanks het nieuwe leven door een roze bril bekijken. Want het is ook gewoon heel gaaf. De rust, de ruimte en het vertraagde leven. Het is misschien even wennen en voelt nog niet helemaal als iets dat bij je past, maar dat komt vast wel. Soms is het lastig als niks, maar dan ook helemaal niks, gaat zoals je had verwacht. De planning in de eerste maand al overboord gooien, want het was onmogelijk om die op welke manier dan ook te halen. Leert het je meteen om niet meer te ver vooruit te kijken en te leven met de dag. Het is eigenlijk continue een strijd tussen je oude en je nieuwe leven. Van saai voorspelbaar, naar compleet onvoorspelbaar. Het zoveel mogelijk willen bereiken in een dag en ook willen vertragen. Het is steeds zoeken naar het beste van die twee werelden samen. En dan is hij opeens daar. De wanhoop. Het dieptepunt. Waardoor niks aan het hele avontuur nog logisch lijkt te zijn. Want waarom wilde je ook alweer dat saaie voorspelbare leventje omruilen voor een groots en onvoorspelbaar avontuur? Was het voorheen misschien allemaal lang zo slecht nog niet en klinkt het je weer als muziek in de oren, saai en voorspelbaar. En die keuze is er toch, dus waarom niet? Voelt de veiligheid van een leven dat bekend voor je is als iets wat je gaat redden. Daar zijn geen moeilijkheden, of nou ja, vast en zeker minder en gaat het je meteen weer gelukkig maken. Dus waar wachten we nog op? En dan word je ineens met je neus op de feiten gedrukt. De wereld die je kende heeft niet stilgestaan. Is met een sneltreinvaart zo veranderd, dat je het nauwelijks nog herkent. Huizenprijzen die door het dak gaan, waardoor een terugkeer naar het leven waar je vandaan komt eigenlijk meteen al onmogelijk wordt gemaakt. Dus dan gooien we het over een andere boeg, naar een ander deel van Nederland en daar opnieuw beginnen. Maar dat betekent toch ook ver weg van familie en vrienden. Met in dit scenario ook geen garantie op succes. Kwamen we er al snel achter dat een leven in Nederland zou betekenen dat we heel veel moeten werken om er te kunnen wonen en niet om er te kunnen leven. Gaat de manier van leven nog wel een tandje pittiger worden, dan het leven dat we hiervoor in Nederland hadden geleid. Meer werken, hogere lasten, minder tijd met elkaar en terug naar alle ballen hoog houden. Maar dan met nog een paar extra ballen erbij. Jongleren voor gevorderden. En de toekomst voor de kinderen? Hoe gaat dat zijn voor hun? Krijgen zij ooit de kans om een eigen plek te bemachtigen? Zo ja, tegen welke prijs? Gooien we alles waarom we zijn begonnen aan dit avontuur overboord, om kinderen op te voeden in een wereld die in een razend tempo door raast en de nadruk vooral ligt op materieel geluk? En het toekomstperspectief voor hun niet heel rooskleurig is, om het maar zacht uit te drukken. Passen wij nog in dat snelle leven? Want door alles wat wij de afgelopen jaren hebben meegemaakt en hebben ervaren, zijn wij ook niet meer wie wij een paar jaar geleden waren. Heeft dit nieuwe leven ons hele andere inzichten en mooie, maar ook moeilijke levenslessen gegeven. Is teruggaan naar een leven dat je kende eigenlijk al niet mogelijk, omdat je de wereld zelf heel anders bent gaan bekijken. Zijn onze kernvoorwaarden voor een mooi en rijk leven inmiddels compleet verschillend met wat er daar belangrijk wordt gevonden. Geven we dan alles op waar we zo hard voor hebben gewerkt, om terug te gaan naar een leven dat niet meer bestaat? Wat niet meer bij ons past. Nee. Dat gaan we niet doen. Maar hoe vertellen we dat aan de kinderen? Eerlijk en tot in de details. Vertellen we ze ook dat ze vrij zijn om straks zelf hun keuze hierin te maken, als ze daar oud genoeg voor zijn. En dat wij ze daarin dan ook zullen steunen. Waar er eerst nog wat teleurstelling was, kwam gelukkig ook snel de acceptatie. Was het fijn dat er eindelijk duidelijkheid was na een hele onzekere periode. Hadden we dit hoofdstuk misschien juist ook nodig om te weten dat we dat ene been uit Nederland konden halen en met twee benen door konden gaan in Frankrijk. Met de volle 100% aan de slag om te realiseren wat we voor ogen hebben. Met meer geloof dan ooit in onszelf en onze dromen. Het duurt misschien nog even voordat ze uit zullen komen en wie weet veranderen die dromen gaandeweg ook wel weer. Gooien we het straks wel weer over een hele andere boeg, wie zal het zeggen? En of dit de plek is waar we altijd zullen blijven, we hebben werkelijk waar geen idee. Maar voorlopig voelen we ons hier goed en bouwen we lekker door. Want één ding is zeker, niet is zo onzeker als de toekomst. Dus geniet, ervaar, pas aan, ga door, neem rust, bedenk, creëer, laat los, pak vast, volg je gevoel en leef! Op jouw voorwaarden.

Liefs Miranda

Vivez selon vos conditions

"Het leven is geen probleem dat moet worden opgelost, maar een werkelijkheid die moet worden beleefd. Het leven kan alleen achterwaarts begrepen worden, maar moet voorwaarts worden geleefd."

-Kierkegaard-